ιδανικός αυτόχειρας~11

Δεν με χωράει ο τόπος τελευταία. Το μυαλό μου τρέχει συνεχώς,ξεχνάω αυτά που μου υποδεικνύουν ως σωστά,ξεχνάω και το όνομα μου (απλά γυρνάω σε ότι ακούσω ,σε οτι νιωσω να με ακολουθει η να με φωναζει σιωπηλα).
Και περνάνε οι μέρες.Διχως νοημα,να γεμιζουν με το φως της ημερας,μα οχι το δικο μου.
Καποιος μου ειπε να απελευθερωθω,δεν θυμαμαι ποιος,ξεχναω ευκολα ,δεν με νοιαζει να θυμαμαι προσωπα μα μονο λεξεις,αυτες που εχουν το νοημα,αυτες που δεν ξεχναω ποτε.
Τρομαξα στη λεξη ''απελευθερωση''.Δεν ηθελα να την ακουσω ετσι απροκαλυπτα,χωρις να το περιμενω,χωρις να μου εχει περασει καν απο το μυαλο.
Σημερα καπου στο στοχασμο μου,σκεφτηκα πως αυτη η κουβεντα μου εφερε τοση αναταραχη και αντιδραση επειδη εκρυβε στο βαθος μια μεγαλη αληθεια. Η πραγματικη απελευθερωση δεν εχει ερθει ποτε,αυτην που χρειαζομαι για να πορευτω, για να βρω νοημα στη ζωη μου,για να φυγω,να πεταξω.


.....και αν απλα περιμενα εσενα για να μου δειξεις πως να την κατακτησω???

ιδανικός αυτόχειρας~10

the sea inside

''..και όμως μπορεί όλη και όλη η αιτία αυτής της αναπάντεχης έκρηξης ενος ανθρώπου,που λιγότερο ια μπορούσε να περιμένει κανεις απο αυτό παρά απο κάθε άλλον, να είναι το μελαγχολικό, το πυρετώδες φανέρωμα της προσωπικότητας, η ενστικτώδης νοσταλγία να ξαμαβρεί τον ίδιο τον εαυτό του, η επιθυμία να δείξει πως υπάρχει και αυτός, υπάρχει η ταπεινωμένη του προσωπικότητα, που παρουσιάζεται ξαφνικά και φτάνει ώς το κακό, ως τον παροξυσμό, ως το σπασμωδικό ξέσπασμα..''

ντοστογιεβσκη

ιδανικός αυτόχειρας~9

Η ζωή στην απομόνωση Άνοιξα τα μάτια.Ακόμα ένιωθα κουρασμένη. Θα ταξίδευα ώρες,δεν ξέρω πόσο,δεν ξέρω που έφτασα και τί ήθελα εξ αρχής εδώ. Ακόμα σκοτάδι γύρω μου. ΄΄Τί θελω εδώ μονάχη?'' σκέφτηκα Σηκώθηκα μήπως και καταφέρω να δώσω σχήμα στο μέρος εκείνο,μήπως μπορέσω να προσδιορίσω τον λόγο που ήρθα,μήπως μπορέσω και γυρίσω ξανά πίσω. Σκέφτηκα να περιμένω το φώς της ημέρας να διακρίνω τι ήταν αυτό που με έφερε εδώ μα το φώς δεν ήρθε ποτέ. Για μέρες καθομουν και περιμενα,εκανα σχεδια,φοβομουνα μα εβρισκα ξανα το θαρρος να ονειρευτω περα απο το σκοταδι που με επνιγε Ντρεπόμουνα για την αδράνεια μου για τον αδικαιολογητο φοβο μου να προχωρησω και να ανακαλυψω ποιο μυστικο μου κρατουσε το σκοταδι μου Ωσπου ηρθε εκεινη η μερα. ξυπνησα αποτομα μεσα σε καποιον εφιαλτη μου,ανοιξα τα ματια μου να αντικρυσω το νεο κοσμο γυρω μου αυτον που τοσο καιρο ειχα μπροστα μου και δεν μπορουσα να δω. Τρόμαξα απο το θεαμα των -τοσο καλα στιβαγμενων-πτωματων μολις 2 βηματα μακρυα μου. αναγνωρισα ενα-ενα τα προσωπα τους μα ο ποθος να φυγω απο το κελι που μονη μου εφτιαξα ηταν μεγαλυτερος απο το να αναγνωρισω στα προσωπα τους τον εαυτο μου. Πρίν εγκαταλέιψω το μερος εκεινο που με σκεπαζε για μερες,ισως και χρονια,εριξα μια ματια να δω τι αφησα..μα εφυγα τρομαγμενη να ζητησω αφεση αμαρτιων στον ήλιο που ονειρευομουν να κοιταξω και υστερα να πεταξω.

ιδανικός αυτόχειρας~8

Το σκεφτοταν μερες να φυγει. Δεν ηξερε για που, δεν ηξερε καν το γιατι,αλλα ηθελε να φυγει.Και ετσι ξεκινησε μια μερα με μονη παρεα τον εαυτο του να φτασει εκει που δεν εβλεπε μα παντα ονειρευοταν να παει,να φτασει εκει που δεν εβλεπαν οι αλλοι,εκει που δεν θα εβλεπαν ποτε.
Εκαιγε ο ηλιος, η καρδια του εκαιγε,το μυαλο του εμενε πισω, το βλεμμα του κοιτουσε μονο μπροστα. Φοβόταν να στρέψει το βλεμμα του πισω μηπως και μεινει για παντα εκει, μηπως δει την ερημια και νιωσει μονος.
Ο ήλιος έκαιγε ακομα οταν εφτασε στο αδιεξοδο. Σταθηκε για λιγο κοιτωντας με απορια το κενο που απλωνοταν μπροστα του.Δεν το ειχε φανταστει ετσι. Ανοιξε τα χερια και κοιταξε τον ουρανο και μετα ξανα το κενο μπροστα του και το βλεμμα του εμεινε μετεωρο μεταξυ ουρανου και γης,μεταξυ ζωης και θανατου.
''Θελω να φυγω..'' σκεφτηκε και εκλεισε τα ματια να ονειρευτει λιγο ακομα τη ζωη οπως την ειχε φανταστει.Τα ανοιξε ξανα,μολις ο ηλιος αρχισε να δυει.Δεν ειχε δει πιο υπεροχο θεαμα.
Τωρα επρεπε να διαλεξει. κοιταξε ξανα πανω τον ουρανο και μετα παλι κατω. Τωρα δεν ηξερε τι να επιλεξει. Εμεινε να κοιταει το κενο.....και μετα ξανα τον ουρανο που ειχε βαφτει κοκκινος απο το αιμα του

Σιωπηλός χωρισμός ~ιδανικός αυτόχειρας 7

δεν ξερω τι θα μου λειψει περισσοτερο. εσυ ή η φωνη σου,εσυ ή το χαμόγελο σου, εσύ η η αγγαλιά σου.
δεν ξερω καν αν θα είμαι εδώ να σε δω καθως θα φευγεις, θα εχω προνοησει να εχω φυγει πριν απο εσενα,σαν να μην σε ηξερα σαν να μην σε γνωρισα ποτε.
και οταν θα φυγω, γιατι θα φυγω, θα ειναι σαν να μην περασες ποτε απο τη ζωη μου, θα αναπληρωσω γρηγορα τη σκεψη σου , θα αναπληρωσω γρηγορα τα λογια σου, θα γινω ενα με την απογνωση για να την διωξω μακρυα.
δεν θα ειμαι εγω χωρις εσενα, θα είμαι κάποιος άλλος που πρέπει να γνωρισω και να αγαπησω ξανα απο την αρχη.
θα μαθω να ζω χωρις εσενα. και εσυ χωρις εμενα. στο τελος θα ειμαστε εσυ και εγω, θα παψουμε να ειμαστε εμεις αλλα ακομα θα κραταμε στις καρδιες μας τισ στιγμες που γινομασταν ενα. <3


@ Α . (εισαι εσυ εγω,ειμαστε εμεις και παλι εσυ και εγω. θα μου λειπεις ρε οταν δεν θα σε βλεπω καθε μερα. θα μου λειπεις γιατι εσυ και εγω δεν βρεθηκαμε τυχαια σε αυτην την πολη. σε αυτην την πολη που κανεις δνε λεει συγνωμη οπως λεει και η μυρσινη εμεις ενωσαμε την καθημερινοτητα μας και γιναμε ενα)

''Σιωπηλός χωρισμός''

ξεκρεμασε τη ζακετα της διχως να κλαψει και εφυγε
σαν να ξεκρεμασε το φεγγαρι απτον καλοκαιριατικο ουρανο

Αυτος δεν πιστευε. περιμενε την ιδια νυχτα την αλλη μερα και την αλλην. περιμενε..

σαν κλεισαν 2 βδομαδες, με το γυρισμα του φεγγαριου
το'ξερε πως δεν θαρθει.Μονάχα ο καθρέφτης έμεινε να θυμάται σαν παράθυρο ανοιχτό
σ'εναν ουρανό χωρίς φεγγάρι
γιατι ειχε πάρει μαζί της την ζακέτα της

ιδανικός αυτόχειρας~6

Η επιφάνεια με τρομάζει.με τρομάζει που φοράει τα καλά της και σου χαμογελάει,που σου υπόσχεται που σε αγγαλιάζει που σε κοιτάει ίσια στα μάτια με μια πρωτόγνωρη λάμψη.
σήμερα είπα να φύγω,μήπως βρώ εμένα και ύστερα εσένα. μήπως οταν βρώ εμένα σταματήσω να ψάχνω εσένα και σε ξεχάσω..γιατι την επιφάνεια σου την αγάπησα και της έδωσα το όνομα σου,της έδωσα θέση στη πραγματικότητα μου.
πρίν φύγω θέλω να σκεφτώ. τι παίρνω και τι αφήνω. τι νιώθω και τι θα ήθελα να νιώθω. τι ψάχνω και τι βρήκα. λίγο πριν φύγω σκέφτομαι πως θα ήταν αν χανομασταν στο βάθος του πλησίον μας χωρίς να σκεφτόμαστε το πως και το γιατί,χωρίς να φοβόμαστε για το τι θα συναντήσουμε,χωρίς να περιμένουμε κάτι.
με τρομαζει η επιφάνεια σου. γιατι δεν μπορώ να δώ καθαρά επειδή ακριβώς μπορώ να δώ τα πάντα και παράλληλα το τίποτα που εχεις να δώσεις.

''σιωπηλός χωρισμός''

ιδανικός αυτόχειρας~5 ''φώς-σκοτάδι-σκοτάδι-φως-σκοτάδι-φως-φως-σκοτάδι-σκοτάδι-σκοτάδι-σκοτάδι...''

μια αλήθεια. η μοναξιά είναι το καταφύγιο του στοχαστή και του θανατοποινίτη
ο δεύτερος εχει καταδικαστεί για εγκλήματα κατα της ανθρωπότητας ο πρώτος προσπαθεί να την κατανοήσει.

και μετά αναρωτιέμαι τι είναι πιο αβάσταχτο. να προσπαθείς να κατανοήσεις την πολυπλοκότητα του δικού σου μυαλού ή να έρχεσαι αντιμέτωπος με την πολυπλοκότητα δεκάδων άλλων και να σιωπείς στο βουητό τους?
αν μπορούσα κάτι να άλλαζα στον κόσμο θα ήταν η μηχανικότητα των κινήσεων η πολυπλοκότητα του εγκεφάλου και η επιφάνεια των συναισθημάτων~γιατι τότε ο θανατοποινήτης θα ήταν δημόσιος υπάλληλος και ο στοχαστής αυτόχειρας

ιδανικός αυτόχειρας~4

και νυχτωσε και ηρθε η ωρα να φυγω.
ηρθε η ωρα να πω καποιες τελευταιες κουβεντες , εκεινες που κρατουσα μεσα μου τοσο καιρο και ηθελα ενιοτε να τις φωναξω αλλα παντα τις επνιγα. και κοιταξα στο κενο να παρω δυναμη να τις πω μα δεν βγηκε ηχος κανενας
''θα φυγεις?'' με ρωτησε
''δεν εχει απομεινει κατι αλλο να κανω. δεν εχω κατι αλλο να πω''
''...''
προσπαθησα νε κερδισω λιγο χρονο για τον εαυτο μου,να αναδιοργανωθει και να βαλω σε ταξη τις σκεψεις μου που με μπερδευαν και με εμποδιζαν να λειτουργησω
δεν σηκωθηκα απο την ακρη του κρεβατιου. σταθηκα φτιαχνοντας οπως οπως το φορεμα μου μηπως και  ξεχασω την αμηχανια μου και πω αυτο που ηθελα,μηπως απασχολησω το μυαλο μου και λειτουργησω περισσοτερο αυθορμητα
γιατι να πιεστω να πω κατι που δεν θελω σκεφτηκα. ''γιατι πρεπει να το πεις,γιατι θελεις να το πεις αλλα σε εμποδιζει η αναγκη σου να νιωθεις οτι ο αλλος εχει την αναγκη να το ακουσει,οτι θα τον πληγωσεις και θα τον κανεις να χαρει ταυτοχρονα'' απαντησε μια αλλη φωνη μεσα μου. ''οχι , δεν εχεις δικιο'' σκεφτηκα θυμωμενα . ''αν δεν δινεις δυναμη στην φωνη και στον λογο σου θα μεινεις για παντα ακροατης'' ''οχι,δεν εχεις δικιο,σταματα,μην σκεφτεσαι'' ειπα ξανα και εσκυψα το κεφαλι να διωξω αυτην την ενοχλητικη πολυφωνια.

η ωρα ειχε περασει ηδη. εκεινος στεκοταν εκει , με περιμενε να φυγω , ισως ηλπιζε να μην φυγω.
σηκωθηκα αποτομα για να μην με εμποδισουν οι σκεψεις μου που συνεχιζαν να στροβιλιζονται και να χανονται , μαζεψα οπως οπως τα πραγματα μου, και εφυγα. ''δεν θα ειναι εδω αυριο,ουτε εσυ θα εισαι εδω'' μιλησε ξανα η φωνη εκεινη που με μπερδευε παντα. ''τωρα δεν προλαβαινω. δεν εχω κατι να πω. εξαλλου δεν εχει σημασια,αφου δεν με ρωτησε καν τι σκεφτομαι''. και η φωνη μεσα μου σιωπησε , δεν αντεδρασε οπως πριν,το θεωρησα ευκαιρια να βιαστω να βγω εξω στον καθαρο αερα να ξεχαστω.

το βημα μου εγινε γρηγοροτερο καθως περπατουσα κατω απο το παραθυρο του σπιτιου του. ενιωσα ξενη στον ερημο δρομο,δεν ειχα που να παω,μπερδεψα τον δρομο και χαθηκα! μεσα στο σκοταδι βρηκα καποια συναισθηματα που χανονταν με το φως της ημερας και ενιωσα περιεργα ομορφα. σκεφτηκα ξανα τα λογια που δεν μπορεσα να πω. ''πες μου κατι να εχω να πορευομαι,κατι να πιστεψω και να ερωτευτω''.

κοιταξα γυρω μου μηπως στο σκοταδι καποιος ακουσε τις σκεψεις μου και εφυγα βιαστικα. δεν ειχα τιποτα να κανω πλεον εδω. δεν ειχα τιποτα αλλο να πω.




''πολλές φορές ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω,
μα πως να γινει πιστευτό..''

ιδανικος αυτοχειρας~3

υπαρχει μια λεπτη γραμμη μεταξυ λογικης και παρανοιας, που οταν ψαχνεις να την βρεις για να την κατανοησεις δεν την βρισκεις-και ας εισαι ετοιμος να την αντιμετωπισεις-μα οταν στρεψεις αλλου την προσοχη σου εμφανιζεται μπροστα σαν αξεπεραστο εμποδιο.
μια λεπτη γραμμη που δεν θελεις να αγγιξεις,μα σκεφτεσαι πως ειναι η πως θα ειναι η πως θα ηθελες να ειναι!
στεκομαι σε μια ακρη,εκει που με αφησαν τα συναισθηματα και ψαχνω να βρω που βρισκομαι,ψαχνω να δω που τελειωσε το ονειρο και αν πρεπει να κανω ενα βημα πισω η εχω περιθωριο να προχωρησω..και ρωταω τον εαυτο μου τι ειναι η παρανοια για να κερδισω λιγο χρονο υπερ μου και συνεχιζω να κοιταω το σκοταδι που απλωνεται μπροστα μου.''...ειναι μια γραμμη'' ξεκιναω να λεω μα σταματω. ''παρανοια ειναι οτι σου επιφερει η γνωση''...και μετα ''παρανοια ειναι μεσα στο σκοταδι να μην βλεπεις φως αλλα ενα αλλο σκοταδι,στο υψος των ματιων σου''..

ιδανικος αυτοχειρας~2

...και ειναι ολοι αυτοι που σου λενε πως αλλαζεις
και ολοι εκεινοι που σου λενε να αλλαξεις.
και ειναι εκεινες οι στγιμες που θελεις να φωναξεις μα τα λογια γινονται απόηχος των δικων τους
και ολα αυτα που θελεις να πεις χάνονται..πνίγονται
δεν ειμαι εγώ πια,μου λες
παραμορφωθηκα  η μεταμορφωθηκα , δεν ξερεις να μου πεις
και οταν σε ρωτησα γιατι ακομα κρατας το χερι μου-αυτο που οπλισε το μισος μου-
μου ειπες με φοβασαι,γιαυτο

ιδανικός αυτόχειρας

kurt cobain
ο απολυτα ιδανικος αυτοχειρας.
5 απριλη '94. εδωσε τελος στη ζωη του,ενας ανθρωπος γεματος συναισθηματα,γεματος ανασφαλειες,ευθραυστοτητα και καταχρησεις.η πρωτη μου επαφη με την ροκ-grunge σκηνή. το πρωτο αλμπουμ που μια αγαπημενη φιλη μου εφερε στα γενεθλια μου,''15 classic songs,NIRVANA'' ηταν και η αφορμη να διεισδυσω σε εναν μουσικο λαβυρινθο που απορροφησε την αμεριστη προσοχη μου τροφοδοτουμενο απο την ορεξη μου να μαθω οσο το δυνατον περισσοτερα και να εξελιχθω μουσικα.
Kurt cobain. το ειδωλο μια ολοκληρης γενιας. ειδωλο μιας αυτοκαταστροφικης γενιας γεματης ανασφαλειας,φοβου,αγαπης,ποθου για αντιδραση και εξαπολισης δριμυτατης απεχθειας σε οτιδηποτε υποτονικο,χειριστικο-καταπιεστικο!

R.I.P  <3

ξημερώνει πάλι.!

σκέφτηκα λιγάκι σήμερα. όλα αυτα που αγαπώ να κάνω και τα έχω ξεχάσει.
και δεν ξέρω γιατι τα έχω ξεχάσει. εν τελει γιατι αγνοώ καποια συνηθεια που με κανει να αισθανομαι τοσο περιεργα ομορφα,ιδιαιτερα! μια βολτα στη παραλία για παράδειγμα. να χαθω στις σκεψεις μου, να κοιταξω τον ηλιο και να νιωσω αυτο το αισθημα της απεραντοσυνης,να κοιταξω ωραιο κοσμο ( βλεπεις πολλα ωραια αγορια/κοριτσια στην παραλια,το ομολογω) . ικανοποιω πολλες αισθησεις παραλληλα και δεν συμβαινει συχνα.
ποσο καιρο εχω να κανω κατι που αρεσει μονο σε εμενα,ειναι δικο μου,εμενα ικανοποιει,εμενα ευχαριστει οχι τους αλλους.
ας ξημερωσει λοιπον και σημερα. να ακουσω μια διαφορετικη φωνη,ενα διαφορετικο χαμογελο να μου φτιαξει την ημερα

ποσο διαρκει μια στιγμη που δεν ξεχασαμε ποτε??
λεπτα,ωρες,μερες... 
και τελικα τι ειναι αυτο που απομενει? τι μπορει να θυμομαστε και να το αντιλαμβανομαστε ως ξεχωριστο?
η ζωη ειναι ενα συνολο στιγμων λενε..συνολο τι? δεν θυμαμαι ποτε να εβαλα τις στιγμες σε ενα καλουπι και να πηρα ζωη. δεν θυμαμαι η στιγμη που δεν ξεχασα ποτε να αποτελεσε κομματακι της γνησιας πραγματικοτητας ~ αυτης της υποκειμενικης πραγματικοτητας που βιωνουμε ολοι μας
μπερδεμενες σκεψεις!! δεν μπορω να τις βαλω σε σειρα. ξεφυτρωνουν παντου και με καθε τροπο,εισχωρουν βαθεια στις προτασεις και διαμορφωνουν τα πιστευω μου
ποσο διαρκει μια στιγμη,μια σκεψη,ενα φιλι,μια αναμνηση.
ποσο διαρκει το εγω και το εσυ


..... γιατι τα σκεφτομαι ολα αυτα?

ποτε θα φυγουν ολοι αυτοι που ειναι γυρω μου και ειναι αγνωστοι
αυτοι που σηκωνουν το χερι να με χαιρετησουν
αυτοι που με κουραζουν με τις ερωτησεις τους
ποτε θα φυγουν ολοι αυτοι, και μαζι τους θα παρουν τον ανεμο,την σκονη και το φως τους

ειμαι εγω και ολως περιεργως μου φτανει για να γεμισω την μερα μου με σκεψεις δικες μου,αποφασεις δικες μου,ονειρα δικα μου
μου φτανει να ειμαι εγω,οι αδειες σκεψεις γεμιζουν τους μαυρους τοιχους μου,κοιτανε απο το παραθυρο και φθονουν τη φωτεινοτητα των τελευταιων ημερων
ειμαι εγω,παντα θα ειμαι εγω

not a care if i ever wake

''και οταν κατεβουμε τη σκαλα τι θα πουμε
στους ισκιους που θα μας υποδεχτουνε?
αυστηροι, γνωριμοι, αορατοι φιλοι,
με ενα χαμογελο στα ανυπαρκτα τους χειλη''
καρυωτακης

                              
ειμαι εγω και ο εαυτος μου και νιωθω ηδη οτι εχω πολλους γυρω μου και ας μου φτανει μονο η παρουσια και οχι η φωνη τους,η αγγαλια τους και οχι η αγαπη τους,τα λογια τους και οχι οι πραξεις τους


ιδανικοι αυτοχειρες παντου γυρω μου