ιδανικός αυτόχειρας~6

Η επιφάνεια με τρομάζει.με τρομάζει που φοράει τα καλά της και σου χαμογελάει,που σου υπόσχεται που σε αγγαλιάζει που σε κοιτάει ίσια στα μάτια με μια πρωτόγνωρη λάμψη.
σήμερα είπα να φύγω,μήπως βρώ εμένα και ύστερα εσένα. μήπως οταν βρώ εμένα σταματήσω να ψάχνω εσένα και σε ξεχάσω..γιατι την επιφάνεια σου την αγάπησα και της έδωσα το όνομα σου,της έδωσα θέση στη πραγματικότητα μου.
πρίν φύγω θέλω να σκεφτώ. τι παίρνω και τι αφήνω. τι νιώθω και τι θα ήθελα να νιώθω. τι ψάχνω και τι βρήκα. λίγο πριν φύγω σκέφτομαι πως θα ήταν αν χανομασταν στο βάθος του πλησίον μας χωρίς να σκεφτόμαστε το πως και το γιατί,χωρίς να φοβόμαστε για το τι θα συναντήσουμε,χωρίς να περιμένουμε κάτι.
με τρομαζει η επιφάνεια σου. γιατι δεν μπορώ να δώ καθαρά επειδή ακριβώς μπορώ να δώ τα πάντα και παράλληλα το τίποτα που εχεις να δώσεις.

''σιωπηλός χωρισμός''

ιδανικός αυτόχειρας~5 ''φώς-σκοτάδι-σκοτάδι-φως-σκοτάδι-φως-φως-σκοτάδι-σκοτάδι-σκοτάδι-σκοτάδι...''

μια αλήθεια. η μοναξιά είναι το καταφύγιο του στοχαστή και του θανατοποινίτη
ο δεύτερος εχει καταδικαστεί για εγκλήματα κατα της ανθρωπότητας ο πρώτος προσπαθεί να την κατανοήσει.

και μετά αναρωτιέμαι τι είναι πιο αβάσταχτο. να προσπαθείς να κατανοήσεις την πολυπλοκότητα του δικού σου μυαλού ή να έρχεσαι αντιμέτωπος με την πολυπλοκότητα δεκάδων άλλων και να σιωπείς στο βουητό τους?
αν μπορούσα κάτι να άλλαζα στον κόσμο θα ήταν η μηχανικότητα των κινήσεων η πολυπλοκότητα του εγκεφάλου και η επιφάνεια των συναισθημάτων~γιατι τότε ο θανατοποινήτης θα ήταν δημόσιος υπάλληλος και ο στοχαστής αυτόχειρας