ιδανικός αυτόχειρας~4

και νυχτωσε και ηρθε η ωρα να φυγω.
ηρθε η ωρα να πω καποιες τελευταιες κουβεντες , εκεινες που κρατουσα μεσα μου τοσο καιρο και ηθελα ενιοτε να τις φωναξω αλλα παντα τις επνιγα. και κοιταξα στο κενο να παρω δυναμη να τις πω μα δεν βγηκε ηχος κανενας
''θα φυγεις?'' με ρωτησε
''δεν εχει απομεινει κατι αλλο να κανω. δεν εχω κατι αλλο να πω''
''...''
προσπαθησα νε κερδισω λιγο χρονο για τον εαυτο μου,να αναδιοργανωθει και να βαλω σε ταξη τις σκεψεις μου που με μπερδευαν και με εμποδιζαν να λειτουργησω
δεν σηκωθηκα απο την ακρη του κρεβατιου. σταθηκα φτιαχνοντας οπως οπως το φορεμα μου μηπως και  ξεχασω την αμηχανια μου και πω αυτο που ηθελα,μηπως απασχολησω το μυαλο μου και λειτουργησω περισσοτερο αυθορμητα
γιατι να πιεστω να πω κατι που δεν θελω σκεφτηκα. ''γιατι πρεπει να το πεις,γιατι θελεις να το πεις αλλα σε εμποδιζει η αναγκη σου να νιωθεις οτι ο αλλος εχει την αναγκη να το ακουσει,οτι θα τον πληγωσεις και θα τον κανεις να χαρει ταυτοχρονα'' απαντησε μια αλλη φωνη μεσα μου. ''οχι , δεν εχεις δικιο'' σκεφτηκα θυμωμενα . ''αν δεν δινεις δυναμη στην φωνη και στον λογο σου θα μεινεις για παντα ακροατης'' ''οχι,δεν εχεις δικιο,σταματα,μην σκεφτεσαι'' ειπα ξανα και εσκυψα το κεφαλι να διωξω αυτην την ενοχλητικη πολυφωνια.

η ωρα ειχε περασει ηδη. εκεινος στεκοταν εκει , με περιμενε να φυγω , ισως ηλπιζε να μην φυγω.
σηκωθηκα αποτομα για να μην με εμποδισουν οι σκεψεις μου που συνεχιζαν να στροβιλιζονται και να χανονται , μαζεψα οπως οπως τα πραγματα μου, και εφυγα. ''δεν θα ειναι εδω αυριο,ουτε εσυ θα εισαι εδω'' μιλησε ξανα η φωνη εκεινη που με μπερδευε παντα. ''τωρα δεν προλαβαινω. δεν εχω κατι να πω. εξαλλου δεν εχει σημασια,αφου δεν με ρωτησε καν τι σκεφτομαι''. και η φωνη μεσα μου σιωπησε , δεν αντεδρασε οπως πριν,το θεωρησα ευκαιρια να βιαστω να βγω εξω στον καθαρο αερα να ξεχαστω.

το βημα μου εγινε γρηγοροτερο καθως περπατουσα κατω απο το παραθυρο του σπιτιου του. ενιωσα ξενη στον ερημο δρομο,δεν ειχα που να παω,μπερδεψα τον δρομο και χαθηκα! μεσα στο σκοταδι βρηκα καποια συναισθηματα που χανονταν με το φως της ημερας και ενιωσα περιεργα ομορφα. σκεφτηκα ξανα τα λογια που δεν μπορεσα να πω. ''πες μου κατι να εχω να πορευομαι,κατι να πιστεψω και να ερωτευτω''.

κοιταξα γυρω μου μηπως στο σκοταδι καποιος ακουσε τις σκεψεις μου και εφυγα βιαστικα. δεν ειχα τιποτα να κανω πλεον εδω. δεν ειχα τιποτα αλλο να πω.




''πολλές φορές ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω,
μα πως να γινει πιστευτό..''

ιδανικος αυτοχειρας~3

υπαρχει μια λεπτη γραμμη μεταξυ λογικης και παρανοιας, που οταν ψαχνεις να την βρεις για να την κατανοησεις δεν την βρισκεις-και ας εισαι ετοιμος να την αντιμετωπισεις-μα οταν στρεψεις αλλου την προσοχη σου εμφανιζεται μπροστα σαν αξεπεραστο εμποδιο.
μια λεπτη γραμμη που δεν θελεις να αγγιξεις,μα σκεφτεσαι πως ειναι η πως θα ειναι η πως θα ηθελες να ειναι!
στεκομαι σε μια ακρη,εκει που με αφησαν τα συναισθηματα και ψαχνω να βρω που βρισκομαι,ψαχνω να δω που τελειωσε το ονειρο και αν πρεπει να κανω ενα βημα πισω η εχω περιθωριο να προχωρησω..και ρωταω τον εαυτο μου τι ειναι η παρανοια για να κερδισω λιγο χρονο υπερ μου και συνεχιζω να κοιταω το σκοταδι που απλωνεται μπροστα μου.''...ειναι μια γραμμη'' ξεκιναω να λεω μα σταματω. ''παρανοια ειναι οτι σου επιφερει η γνωση''...και μετα ''παρανοια ειναι μεσα στο σκοταδι να μην βλεπεις φως αλλα ενα αλλο σκοταδι,στο υψος των ματιων σου''..

ιδανικος αυτοχειρας~2

...και ειναι ολοι αυτοι που σου λενε πως αλλαζεις
και ολοι εκεινοι που σου λενε να αλλαξεις.
και ειναι εκεινες οι στγιμες που θελεις να φωναξεις μα τα λογια γινονται απόηχος των δικων τους
και ολα αυτα που θελεις να πεις χάνονται..πνίγονται
δεν ειμαι εγώ πια,μου λες
παραμορφωθηκα  η μεταμορφωθηκα , δεν ξερεις να μου πεις
και οταν σε ρωτησα γιατι ακομα κρατας το χερι μου-αυτο που οπλισε το μισος μου-
μου ειπες με φοβασαι,γιαυτο

ιδανικός αυτόχειρας

kurt cobain
ο απολυτα ιδανικος αυτοχειρας.
5 απριλη '94. εδωσε τελος στη ζωη του,ενας ανθρωπος γεματος συναισθηματα,γεματος ανασφαλειες,ευθραυστοτητα και καταχρησεις.η πρωτη μου επαφη με την ροκ-grunge σκηνή. το πρωτο αλμπουμ που μια αγαπημενη φιλη μου εφερε στα γενεθλια μου,''15 classic songs,NIRVANA'' ηταν και η αφορμη να διεισδυσω σε εναν μουσικο λαβυρινθο που απορροφησε την αμεριστη προσοχη μου τροφοδοτουμενο απο την ορεξη μου να μαθω οσο το δυνατον περισσοτερα και να εξελιχθω μουσικα.
Kurt cobain. το ειδωλο μια ολοκληρης γενιας. ειδωλο μιας αυτοκαταστροφικης γενιας γεματης ανασφαλειας,φοβου,αγαπης,ποθου για αντιδραση και εξαπολισης δριμυτατης απεχθειας σε οτιδηποτε υποτονικο,χειριστικο-καταπιεστικο!

R.I.P  <3

ξημερώνει πάλι.!

σκέφτηκα λιγάκι σήμερα. όλα αυτα που αγαπώ να κάνω και τα έχω ξεχάσει.
και δεν ξέρω γιατι τα έχω ξεχάσει. εν τελει γιατι αγνοώ καποια συνηθεια που με κανει να αισθανομαι τοσο περιεργα ομορφα,ιδιαιτερα! μια βολτα στη παραλία για παράδειγμα. να χαθω στις σκεψεις μου, να κοιταξω τον ηλιο και να νιωσω αυτο το αισθημα της απεραντοσυνης,να κοιταξω ωραιο κοσμο ( βλεπεις πολλα ωραια αγορια/κοριτσια στην παραλια,το ομολογω) . ικανοποιω πολλες αισθησεις παραλληλα και δεν συμβαινει συχνα.
ποσο καιρο εχω να κανω κατι που αρεσει μονο σε εμενα,ειναι δικο μου,εμενα ικανοποιει,εμενα ευχαριστει οχι τους αλλους.
ας ξημερωσει λοιπον και σημερα. να ακουσω μια διαφορετικη φωνη,ενα διαφορετικο χαμογελο να μου φτιαξει την ημερα

ποσο διαρκει μια στιγμη που δεν ξεχασαμε ποτε??
λεπτα,ωρες,μερες... 
και τελικα τι ειναι αυτο που απομενει? τι μπορει να θυμομαστε και να το αντιλαμβανομαστε ως ξεχωριστο?
η ζωη ειναι ενα συνολο στιγμων λενε..συνολο τι? δεν θυμαμαι ποτε να εβαλα τις στιγμες σε ενα καλουπι και να πηρα ζωη. δεν θυμαμαι η στιγμη που δεν ξεχασα ποτε να αποτελεσε κομματακι της γνησιας πραγματικοτητας ~ αυτης της υποκειμενικης πραγματικοτητας που βιωνουμε ολοι μας
μπερδεμενες σκεψεις!! δεν μπορω να τις βαλω σε σειρα. ξεφυτρωνουν παντου και με καθε τροπο,εισχωρουν βαθεια στις προτασεις και διαμορφωνουν τα πιστευω μου
ποσο διαρκει μια στιγμη,μια σκεψη,ενα φιλι,μια αναμνηση.
ποσο διαρκει το εγω και το εσυ


..... γιατι τα σκεφτομαι ολα αυτα?

ποτε θα φυγουν ολοι αυτοι που ειναι γυρω μου και ειναι αγνωστοι
αυτοι που σηκωνουν το χερι να με χαιρετησουν
αυτοι που με κουραζουν με τις ερωτησεις τους
ποτε θα φυγουν ολοι αυτοι, και μαζι τους θα παρουν τον ανεμο,την σκονη και το φως τους

ειμαι εγω και ολως περιεργως μου φτανει για να γεμισω την μερα μου με σκεψεις δικες μου,αποφασεις δικες μου,ονειρα δικα μου
μου φτανει να ειμαι εγω,οι αδειες σκεψεις γεμιζουν τους μαυρους τοιχους μου,κοιτανε απο το παραθυρο και φθονουν τη φωτεινοτητα των τελευταιων ημερων
ειμαι εγω,παντα θα ειμαι εγω